Fyrir þá sem hafa áhuga fórum við í skemmtilega siglingu í gær með lítilli ferju út í litla eyju sem rís hér upp úr hafinu eins og skrímsli beint fyrir framan baðstrandargesti á Benidorm. Hún blasir sem sé fyrir augum þegar maður liggur í sólbaði á ströndinni og hálfpartinn kallar á mann, enda heimsækja hana yfir 5 milljónir manna á ári hverju. Þetta er vernduð náttúruperla og heitir því frumlega nafni The Island of Benidorm.

Þessi klettur, sem ég leyfi mér að kalla svo, er frægastur fyrir að vera eitt síðasta vígi sjaldgæfrar fuglategundar sem ég hef ekki hugmynd um hvað heitir — auk þess sáum við hana ekki. En þarna er líka auðugt sjávardýralíf og við fórum í kafbátasiglingu þar sem við sátum og horfðum á þúsundir skrautfiska út um risastóran glugga í kafi á meðan við sigldum kringum eyjuna. Það var stórfenglegt og strákarnir áttu ekki til orð; þetta minnti fremur á draum en veruleika enda hafa Spánverjarnir vit á að leika seiðandi tónlist á meðan á siglingunni stendur. Svo voru kafarar sem komu að glugganum og fóru í alls kyns stellingar og veifuðu til okkar. Eftir þessa ógleymanlegu siglingu gengum við um eyjuna og skoðuðum eðlur og drekaflugur, páfugla og alls kyns ógeðsleg skriðkvikindi. Hitinn þarna var óbærilegur svo við vorum ekki nema hálfan daginn. Það var kúnstugt — og skemmtilegt — að horfa á baðströndina Playa de Levante frá þessu sjónarhorni. Á ströndinni rísa svimandi háar byggingar þétt saman eins og á Manhattan og þær eru allar hótel!

Síðar um daginn fórum við í spænsku Kringluna að kaupa í matinn. Mörg haukfrán augu horfðu til okkar (fararstjórarnir kalla okkur „stór-fjölskylduna“) og gamlar spænskar, krumpaðar kellingar ávörpuðu Ráðsku með samúðarrómi; hún er ein með 5 stráka! Við keyptum í matinn og bárum 2 fulla poka hvert í strætó. Maturinn er meira en helmingi ódýrari hér en heima og það er með glöðu geði sem maður reiðir fram borgun.

Í dag var síðan óbærilegur hiti, allt að 38 stig, og ég lá of lengi í sólinni, brenndist lítillega en fékk líka vægt hitasjokk; hef farið fjórum sinnum í kalt steypibað, en allt kemur fyrir ekki; ég er ennþá með beinverki. Vona að þetta standi ekki lengi. Þá höfum við öll fengið slæma útreið hjá moskítóflugum, en Alexander og Sigursteinn hafa orðið verst úti; einhver hafði á orði að það væri eins og þeir væru með hlaupabóluna. Þeir eru reyndar fyrir löngu búnir að fá hana. Verstur er kláðinn og ef maður klórar sér verður ljótt sár sem blæðir úr. Við höfum keypt smyrsl sem hjálpa en það virðist ekki vera til nein allsherjarlausn við moskítóbiti.

Á morgun ætlum við með strætó í spænskt þorp hér í nágrenninu sem heitir Altea og skoða stóra katólska dómkirkju. Strákarnir biðja mikið um að fá að fara aftur í skemmtigarðinn Terra Mítica og við stefnum þangað í annað sinn í næstu viku. Það var satt að segja ógleymanleg reynsla; sjálfur er ég hættur að vera vatnshræddur, lofthræddur og flughræddur eftir skemmtunina í tívolíinu.

Í kvöld fórum við í grillveislu með Íslendingum og fengum þennan líka dýrindis mat, hlaðborð að hætti Spánverja. Strákarnir borðuðu sig sadda og horfðu á töfrabrögð en við héldum heim á leið þegar gamla góða íslenska sveitaballið hófst. Það fór aldrei svo að maður sæi ekki Íslendinga sem maður kannast við; ég hitti að minnsta kosti þrjá.

Fyrr í dag fórum við í verslunarleiðangur og gengum fáklædd um götur borgarinnar þegar hitabeltisskúrir helltust skyndilega yfir okkur. Við urðum gegndrepa á augabragði en það var heitt og gott. Strákunum fannst þetta kúnstugt. Þeir hefðu getað þvegið á sér hárið ef við hefðum tekið sápu með okkur.

Æfingar í framsögn rifjuðust upp fyrir mér: The rain in Spain falls mainly on the plain (My Fair Lady). Síðan þetta: The ants in France are mainly in the pants (Steinaldarmennirnir).

Á morgun er ferðinni heitið með báti út í litla eyju hér við ströndina þar sem Spánverjar hafa sett upp aðstöðu til að skoða sjávardýr og kafa. Við ætlum að skoða þetta og sjá svo til hvað við gerum þarna. Svo býður okkar bílferð í tvo dýragarða. Við ætlum að leigja okkur sjö manna bíl og verja heilum degi í þessa ferð.

Loksins fann ég Internet Café á Benidorm. Um það bil hálftíma ganga frá hótelinu Viña del Mar þar sem við dveljum. Það er ekki langt á almennan mælikvarða, en gráðugur halur sem étur sér aldurtrega tekur þetta nokkuð nærri sér í 38 stiga hita! Ráðska fór með strákana á ströndina og þar bíða þau öll eftir mér. Ég vildi senda Allyson tölvuskeyti í dag af því að hún á afmæli. Ákvað að skrifa í dagbókina í leiðinni.

Hér er hræðilegur hiti og mikill raki. Mollulegt. Við erum að stikna. Engin loftkæling á hótelherberginu. Allar hurðir og allir gluggir galopnir á meðan við sofum og því nokkuð um moskító-bit. Við vöknum á morgnana í svitakófi. En þetta er allt voðalega hrífandi samt. Við gerum mikið af því að liggja á ströndinni og strákarnir eru duglegir að synda og fara á sjóskíði. Ég man ekki eftir að sjá þá svona ánægða. Þetta er ólíkt öllu sem þeir hafa fengið að reyna. Það var yndislegt að sjá þá koma út úr flugstöðinni á Alicante og finna hitann. Þeir voru sem steini lostnir.

Það sem kemur mest á óvart er náttúrlega verðlagið. Hér kostar dýrindis máltíð aðeins fáeinar krónur. Ég fékk hláturskast fyrstu kjúklingamáltíðina okkar og þjónninn var svo ánægður að hann bauð mér í staupið. Reyndar bauð hann Aroni líka og þá hætti ég að hlæja. Og að hugsa sér, bjórinn er ódýrari en gosið! Fyrir stóran bjór eru greiddar 150 krónur. Hér er því hægt að drekka með góðri samvisku. Ég skoðaði að gamni 15 ára gamla Bretaveig en stór flaska kostar aðeins um kr. 1500 á næsta götuhorni. Hér er hægt að kaupa heilan bjórkassa á innan við 1000 krónur. Þetta er óttalegt hneyksli.

Á kvöldin förum við í göngur á „Laugaveginum“ svokallaða, aðalgötu Benidorms. Þar iðar allt af mannlífi fram á rauða nótt. Ég held að Íslendingar gætu aldrei skapað slíka götustemningu, jafnvel ekki þjóðhátíðardaginn. Þeir eru allt of forvitnir um náungann til þess að geta þetta. Svo eru alls konar ógleymanlegar uppákomur á hverju horni. Ég hef enga útigangsmenn séð ennþá. En það eru stundum gamlar konur að betla á gangstéttinni, forljótar og súrar á svipinn eins og gömul mysa. Fararstjórarnir vöruðu okkur við þessum kerlingum og sögðu okkur að ef við sæjum nýjan Mercedes Benz í stæði hjá þeim væri mjög líklegt að þær ættu hann.

Jæja, ég læt þetta duga í bili. Við eigum eftir að fara í tívólíið, vatnagarðana og dýragarðinn. Það kemur í næstu viku.