Ég leggst snöggvast á glugga kirkjunnar. Finn lyktina af tjörubornum veggjunum sem dropar hnappast á. Bekkirnir eru fáir, harðir trébekkir af þeirri gerð sem Amnesty International ætti að láta til sín taka. Enn er alþýða manna víða um heim kvalin á svona bekkjum í löngum messum.
— Gyrðir Elíasson, Hótelsumar, bls. 88.
Ljómandi góð lýsing!
Bekkirnir í Grundarkirkju finnast mér þægilegastir af þeim er ég hef setið á.
Já, ég hef líklega aðeins einu sinni setið á þeim. Man ekkert hvernig það var.
Ég er reyndar þeirrar skoðunar, að kirkjubekkir eiga að vera svolítið harðir.
Það finnst mér aftur á móti undir ræðu prestsins komið. Ef hún er með skemmtilegra móti má bekkurinn gjarnan vera í mýkri kantinum svo ég geti notið ræðunnar enn betur. Að öðrum kosti er ágætt að hafa hann harðan og óþægilegan, svona til að tryggja að engar hrotur berist úr salnum.