Ég er Hermannsmaður ef marka má Lesbók helgarinnar. Nýhilsmenn eru ofmetnir sjálfsforleggjarar. Ég hafði talsverðar væntingar á síðasta ári, en ég leyni því ekki að mér fannst ég grípa í tómt. Þarna er að minnsta kosti ekki sú bylting sem þeir trúa sjálfir að verk þeirra séu, ekki sú endurnýjun sem ætla mætti.

Annars leiðast mér menn sem halda að þeir séu byltingarseggir í máli og stíl. Það er oftast ofmat. Byltingartilraunir geta verið jafnleiðinlegar og himneskar ljóðrænur.

Ætli þetta heiti líka að hafa ekki húmor fyrir sjálfum sér?

Nýhilsbækurnar eru á hinn bóginn afar vel hannaðar. Það vantar ekki.