Úr heimsálfu sem ennþá verður að teljast nokkuð myrk — ekki síst vegna þess að samkynhneigð er þar ennþá fordæmd sem samfélagsmein, jafnvel bönnuð með lögum — kemur eftirminnileg hinsegin saga eftir úgandiskan femínista, Móníku Arac de Nyeko. Sagan hlýtur í ár Caine-verðlaunin sem kennd eru við breskan athafnamann og lávarð, Michael Caine. Mikjáll þessi hefur aldrei leikið í kvikmyndum svo vitað sé.

Sagan sem um ræðir heitir The Jambula Tree — hvað annað, í Afríku hverfist allt um tré. Hún fjallar um tvær æskuvinkonur sem elska hvor aðra. Þegar vináttan umbreytist í ást — já, eða við skulum segja þegar ástin kemur undan hvolfþaki trjánna og verður sýnileg í sólinni — leggur samfélagið fæð á stúlkurnar. Fjölskyldur þeirra bregðast að vonum hart við og senda aðra þeirra í útlegð til Englands. En þessar hugrökku stúlkur skammast sín aldrei fyrir ást sína hvor á annarri, jafnvel ekki þegar þeim er stíað sundur.

Þessa sögu mættu allir lesa sem hafa ennþá smekk fyrir hinu fagra og saklausa — og eru orðnir þreyttir á íslenskum fýlubombum. Söguna má lesa í smásagnasafninu African Love Stories sem kom út í fyrra í ritstjórn Ama Ata Aidoo. Ég bendi á þessa umfjöllun um nýja útgáfu bókarinnar.

Ég pantaði þessa bók á útmánuðum — þegar síðvetrarmæðan reyndi að hengja mig í ljósakrónunni — og gat ekki annað en glaðst þegar ég sá sögunnar getið í Morgunblaðinu í morgun. Þegar Afríkumenn, karlar eða konur, fá verðlaun á Vesturlöndum eru þeir nafngreindir í fjölmiðlum. Guði sé lof og dýrð fyrir sinn gleðilega boðskap.

Á heimleið 1991 hafði ég viðdvöl í Kampala. Í aðfluginu kvaddi ég vini og ættmenni í þögulli bæn því að ég hélt að flugvélin væri að hrapa. Kannski meira um það síðar.