Já, kannski er við hæfi að rjúfa bloggþögnina nú þegar ljóst er orðið að Clapton heldur tónleika hér á landi í sumar í stað þess að renna fyrir fisk. Á þessu er kannski enginn munur í sjálfu sér, að syngja eða renna fyrir fisk, en tónleikar í Egilshöll eru meiri fyrirhöfn en fluguveiðar í Aðaldal, svo mikið er víst. Clapton fiskar mig hvernig sem á það er litið. Allir góðir blúsarar eru mannaveiðarar.
Hérna er ofurlítill uppgjörsblús:
Mestu vonbrigði ársins 2007 voru viðbrögð Guðrúnar Kvaran við gagnrýni sem nýja biblíuþýðingin hefur sætt. Þau eru mér svo mikil vonbrigði, að ég er hættur að sjá til sólar. Jafngott, eins og sólin blindar skynsama menn.
Sjálfur hefði ég aldrei trúað því að ég ætti eftir að gera nokkuð annað við nýja biblíuþýðingu en strika undir í hrifningu þessa „fyrirmynd annarra texta að orðfæri“. Nú er einhver fegursta útgáfa þessarar bókar útkrotuð á spássíunum af því að málfar hennar er mér einfaldlega ekki samboðið. Er ég þá ekki af þeirri kynslóð sem „Biblía 21. aldar“ höfðar til?
Who am I? A fish-monger?
Clapton er mikill mannaveiðari. Mjög fær í sínu fagi.
Má gera ráð fyrir frekari röskun á bloggþögninni eftir þetta áhlaup?
Átti hún þá bara að sitja þegjandi undir gagnrýninni? – Eða beygja sig fyrir andmælendum sínum möglunarlaust? – Ég segi nú bara á góðri íslensku: get over it bro!
Nei, það er ekki það sem ég átti við. Mér fannst hins vegar ástæðulaust að jafna gagnrýninni við dónaskap, eins og formaðurinn gerði, rétt eins og þýðingin væri höfundarverk hans og gagnrýnin skítkast. Viðkvæmni á sérstaklega illa við í þessu sambandi. Helstu gagnrýnendur þýðingarinnar eru íslenskufræðingar og biblíufræðingar, en ekki óvitar.
Mér finnst alveg ástæðulaust að sætta sig við agnúa þýðingarinnar. Þýðinguna þarf að lagfæra.
Já, ok ég skil. En það er nú samt óþarfi að hætta að sjá til sólar þó fræðingur missi vald á tilfinningum sínum. Ó mæ god, við værum þá í eilífum sólmyrkva!
Já, já, þetta er orðum aukið að vissu leyti.
Það er einnig orðum aukið að þessi fræðingur hafi misst „vald á tilfinningum sínum“. Það gerði hann ekki svo að ég viti. Ég er hins vegar sannfærður um að Guðrún talar gegn betri vitund sums staðar þar sem hún ver þýðinguna í stað þess að lúta höfði og fallast á að betur hefði mátt vanda til verks. Það er mér með öllu óskiljanlegt, svona frá fræðisjónarmiði.
Mýmörg dæmi sýna það svart á hvítu (jafnvel rauðu!) í nýju þýðingunni að Biblían er ekki „fyrirmynd annarra texta“ eins og henni ber samkvæmt erindisbréfinu fræga. Þessi dæmi er ekki hægt að hunsa með því að vísa til málsmekks eða málbreytinga.
Kannski væri okkur hollast, Íslendingum, að fallast á að Biblían mótar ekki íslenskt málfar eins og áður. Ég hallast helst að því.
Var þetta raunveruleg þýðing? Ég gerði agnarponsulítinn samanburð sem varla er marktækur, en mér sýndist textinn vera nákvæmlega eins í öllum tilfellum nema þar sem skipt var út fyrir pólitískt rétt málfar.
Velkominn aftur annars, ég var farinn að gæla við að knýja að dyrum hjá þér, hóta barsmíðum ef þú færir ekki að blogga að nýju, og þiggja svo hjá þér viskílögg (heimilisfang væri fínt svo ég geti þegið viskíið eftir sem áður).
Já, ætli sé ekki óhætt að fullyrða að þýðingin sé raunveruleg. Þetta er að vísu sums staðar eingöngu endurskoðuð þýðing, eins og Clarence og fleiri góðir menn hafa bent á. En þarna eru margar breytingar, sumar stórfurðulegar svona frá íslenskusjónarmiði (miðað við erindisbréfið illræmda). Margt er líka býsna vel gert.
Já, heyrðu lagsmaður, nú man ég að ég var búinn að gefa þér undir fótinn um heimsókn hingað í Norðurbæinn til að drekka Laphroig og reykja Monte Christo. Tökum það upp fljótlega.