Nokkrir eldhressir starfsmenn Skýrr ætla að ganga á hæsta fjall Afríku, Kilimanjaró, í marsmánuði. Þeir hafa sett upp vefsíðu þar sem ferðatilhöguninni er lýst, auk þess sem þeir blogga um undirbúning ferðarinnar hérna. Ég komst á snoðir um þetta í nótt.

Að sjálfsögðu öfunda ég þessa drengi fram úr hófi. Þeir eru að fara á sömu slóðir og ég fór sjálfur 1991 og 1992. Ég var með kökk í hálsinum þegar ég hitaði bílinn minn í morgun.

Ég rifjaði upp á meðan ég drakk fyrsta kaffibollann að í seinni ferð minni flaug ég um Lundúnir til Nairobi með Flugfélagi Keníu, alveg eins og þessir drengir hyggjast gera. Frá Nairobi flaug ég hins vegar beint til Dar es Salaam, höfuðborgar Tansaníu, og ók þaðan upp að Kilimanjaró með viðkomu í nokkrum stærstu og fegurstu þjóðgörðum heims. Enginn er samur eftir að hafa litið þetta landsvæði berum augum.

Eins og sjá má á vefsíðu strákanna hafa þeir verið duglegir að æfa sig í vetur og búa sig undir fjallgönguna. Mér finnst þeir þó helst til uppteknir af líkamlegu atgervi. Ekki má gleyma að búa andann undir ferðalagið. Ég mæli til dæmis með smásögu Hemingways, Snjórinn á Kilimanjaró, en enginn sem gengur á fjallið ætti að láta hana framhjá sér fara. Sagan kom út í íslenskri þýðingu Sigurðar A. Magnússonar fyrir jólin. Ég las hana á ensku í fyrri ferðinni minni. Ég var þá um borð í breiðþotu á leiðinni frá París til Dar es Salaam. Þetta var næturflug og ég gleymi aldrei þeirri stund þegar flugstjórinn tilkynnti hvellri röddu að Kilimanjaró væri á vinstri hönd. Þarna stóð þessi tignarlegi landvættur undir fótum mér og minntist við sólina sem var að rísa í austri. Ég fékk gæsahúð.

Árið 1926 fundu lúterskir trúboðar frosinn ná af hlébarða á innri gígbarmi fjallsins. Til er fræg ljósmynd af þessum fundi sem birtist í blöðum sama ár. Hemingway greip fréttina á lofti og gerði afdrif hlébarðans ódauðleg í smásögunni. Í grófum dráttum fjallar sagan um afreksmann sem fær kolbrand í veiðiferð við rætur Kilimanjaró. Hann endurskoðar ævi sína í skjóli fjallsins og áður en hann deyr birtist honum tröllaukinn hlébarði í draumi, helfrosinn á hátindi eldfjallsins. „Enginn hefir getað upplýst,“ skrifar Hemingway, „hvaða erindi hlébarðinn átti í svo mikilli hæð“.

Ég velti vöngum yfir því í morgun hvað ég myndi gera ef ég væri á leiðinni til Afríku aftur. Þá rifjaðist upp fyrir mér að mig langaði alltaf að heimsækja Mkomazi-friðlandið á Serengeti-svæðinu þar sem Tony Fitzjohn starfar við dýravernd. Fitzjohn er frægastur fyrir að vera aðstoðarmaður „ljónamannsins“ George Adamsons, en þeir störfuðu saman í Kóra-þjóðgarðinum í Keníu í 18 ár. Saman stofnuðu þeir styrktarsjóð til verndar dýralífi í Austur-Afríku, en sjóðurinn starfar allt til þessa dags og stendur straum af kostnaði við rekstur tveggja friðlanda.

George Adamson var frægastur fyrir að umgangast villt ljón án þess að hljóta af því skaða. Honum stóð meiri ógn af hómó sapíens, en sómalskir uppreisnarmenn myrtu hann árið 1989 þegar hann var 83 ára gamall. Myndin hér að neðan er ein af mörgum sem náðust af honum með ferfætlingunum sem hann kallaði „vini sína“.

Um síðustu ár Adamsons hefur nýlega verið gerð kvikmynd, Lifað með ljónum, með Richard Harris í aðalhlutverki. Myndin er sannkallað augnayndi, en að öðru leyti er hún ekki upp á marga fiska. — Nema fyrir þá sem smitast hafa af Afríku-bakteríunni.