Föstudagur 27. apríl 2007 by Binni
Hvaða sakramenti?!
Í katólskum sið eru sakramentin talin sjö. Hefst nú lesturinn: skírn, skriftir, altarisganga, ferming, hjónavígsla, prestvígsla og síðasta smurning.
Í lúterskum sið eru þau einungis tvö: skírn og altarisganga. Það er vel sloppið. Já, við erum stálheppnir, Íslendingar (allir nema Hafnfirðingar)!
Munkurinn gat gengið að eiga nunnuna með góðri samvisku og síðan hefur einn dagur leyst annan af hólmi og ein nótt ýtt annarri út í ginnungagapið þar sem óskapnaðurinn ríkir og engin stundaklukka skiptir tímanum í eyktir — frá katólsku sjónarmiði. Lúterskir niðjar hjónaleysanna frá miðöldum skilja hiklaust við maka sinn án þess að stikna í helvíti.
Hommar og lesbíur vilja ganga í heilagt hjónaband af því að þau hafa siðferðiskennd og þroskaþörf eins og aðrir heilbrigðir menn af sömu tegund og lifnaðarhættir þeirra samrýmast hefðbundnu gildismati fjölskyldufólks. En þau fá ekki að gera þetta frammi fyrir augliti Guðs.
Íslenska þjóðkirkjan er hins vegar orðin svo áræðin á seinni árum að hún samþykkir það á Húsavík sem aldrei verður samþykkt í Róm: Að klappa samkynhneigðum á kollinn. Guði sé lof og dýrð fyrir þennan sinn dásamlega velgerning!
Blessun dugir, segja prestarnir við vonsvikna homma og lesbíur. Hvers vegna? spyrja hommarnir og lesbíurnar. Jú, sjáiði til, vegna þess að hjónavígsla er ekki sakramenti.
Fermingarbarnið á leið út úr kirkjunni: „En, mamma, hvers vegna megið þið Sigga ekki ganga í hjónaband ef að hjónavígsla er ekki sakramenti?“
„Við skulum ræða þetta seinna, Lóa mín. Ertu nokkuð kvíðin veislunni?“
Ég hallast helst að því að náðarmeðal sé norskir brjóstdropar og það er alveg ófáanlegt orðið.
