Í nótt dreymdi mig að ég væri að aka Cat Stevens um Snæfellsnes. Kistufell var áberandi í draumnum, nokkurs konar leiðarmerki, og þegar ég ók framhjá því þurfti ég að spyrja til vegar. Ég sá fuglahræðu úti á túni og ók út af veginum til þess að sjá hana betur, en þá kom í ljós að þetta var bóndi frá nítjándu öld. Hann var með orf og ljá í hendi. Ég vaknaði þegar hann tók mér vara fyrir því að halda áfram.
Ég flokka þessa færslu hiklaust undir ferðalög.
Ég fann 18 ára Glenfiddich á innan við 30 evrur áðan. Vitið þið hvar hún stóð? Jú, í vínrekkanum í matvörubúðinni Carrefour — með öðrum orðum: í Hagkaupum!
Hvers vegna geta Íslendingar þetta ekki eins og aðrar siðmenntaðar þjóðir?
Íslendingar eru fífl.
Eiga aðskilnaðarsamtök Baska á Spáni, ETA, einhverja virðingu skilda fyrir að vara við árásunum sínum áður en sprengjurnar springa?
Hvað sem um það má segja, teljum við okkur lánsöm að hafa verið víðsfjarri Santiago de Compostela í dag.
Þegar sól var í hádegisstað í gær, sunnudag, fórum við í Huliðsheima (sp. Terra Mítica), sem er ekki nema í hálftíma akstursfjarlægð frá borginni. Hitastigið þar náði 35 stigum þegar verst lét. Við vörðum öllum deginum í þessum fallega skemmtigarði og vorum ekki komin heim á hótel fyrr en undir miðnætti.
Tveimur stórum tækjum hefur verið bætt við í skemmtigarðinum síðan við vorum þar síðast (2001), annars vegar gríðarstórum sveifluhringi, sem kallaður er Synkope á spænsku, hins vegar rússíbana sem keyrir farþega margar kollsteypur á hvolfi á ofsahraða í svo sem eins og eina mínútu. Þarna minna öskrin á stórslys og sumir koma með tárin í augunum út úr þessu. Við Gísli treystum okkur ekki í nýju tækin en Ráðska, Aron, Alexander og Sigursteinn fóru margar ferðir með bros á vör og tyggigúmmí í munninum. Við feðgarnir skiptumst þess í stað á að taka myndir á nýju vélina. Ég náði nokkrum munngeyplum af djarfari meðlimum fjölskyldunnar á meðan þeir sveifluðust í heiðbláu loftinu.
Við tókum strætisvagninn heim undir miðnættið. Ég greiddi með 20 evra-seðli. Ferðin niður að strönd, þar sem hótelið okkar er, kostar rétt tæpar evru á manninn, en ég fékk ekki nema fjórar evrur til baka, rétt eins og ég hefði greitt með 10 evra-seðli. Ég uppgötvaði þetta ekki fyrr en vagninn var lagður á stað og fór og leiðrétti ungan vagnstjórann við næstu biðstöð. Þá áttaði ég mig á því að hann var að reyna að svindla á mér, því hann var með sitt eigið seðlaveski í höndunum að setja 20 evra-seðilinn minn í hann. Ég sýndi honum afganginn sem hann lét mig fá og þá bað hann mig afsökunar og rétti mér eina evru. Ég fór við svo búið og fattaði ekki fyrr en við vorum komin niður að strönd að hann hafði gabbað mig tvisvar. Þá varð ég hins vegar svo reiður að ég gekk að honum og hellti úr skálum reiði minnar á ensku svo farþegum brá í brún. Í fyrstu beitti vagnstjórinn því bragði að þykjast ekki skilja stakt orð í ensku, en síðan fór hann að fara undan í flæmingi þegar ég reyndi spænskukunnáttu mína í þaula. Eftir nokkur hróp og köll og bílflaut fyrir utan var honum nauðugur sá einn kostur að afhenda mér 10 evrur, sem ég átti með réttu.
Hér þarf að hafa talsvert fyrir því að glata ekki smáaurum.
Við ætlum að fara aðra ferð í Terra Mítica áður en langt um líður, en við náðum ekki að fara yfir allan garðinn á einum degi. Þá tökum við hins vegar ekki strætisvagninn, heldur ökum í „okkar eigin bíl“.
Við sóttum einmitt sjö manna Peugeot á Hertz bílaleiguna í dag, en við ætlum að hafa hann í viku fyrst í stað. Við verðum því talsvert á ferðinni næstu daga. Byrjuðum á því að fara í verslunarmiðstöðina La Marína í Finestrat nú síðdegis, svo og Carrefour, sem er rétt við hliðina. Keyptum matvörur fyrir 100 evrur, en það samsvarar stórinnkaupum í ódýrustu og leiðinlegustu verslun Íslands, Bónusi. Þessar verslunarmiðstöðvar eru þó ekkert í líkingu við Bónus, svo glæsilegar sem þær eru og þjónustan öll til fyrirmyndar.
Það er feikna munur að vera akandi á Benidorm og geta lagt bílnum í kjallaranum á hótelinu eins og ekkert sé. Það er nánast ógjörningur að fá stæði í nágrenninu (og þótt víðar væri leitað).
Á morgun er ferðinni heitið til Altea-þorpsins í næsta nágrenni við Benidorm. Síðan hyggjumst við aka lengra og skoða spænsku þorpin og Calpe þar sem veitingar eru víst talsvert ódýrari en í ferðamannaborginni og umhverfið gjörólíkt.
Meira um það síðar.
Ég segi og skrifa á Benidorm vegna þess að þar eru tvær strendur sem menn geta valið úr; annars vegar Poniente-ströndin og hins vegar Levante-ströndin. Við erum á þeirri síðarnefndu, eins og velflestir Íslendingar sem hingað ferðast. Allt svæðið kallast síðan Costa Blanca.
Ljóst er að spænskir kaupmenn hafa grætt á myntbreytingunni 2002, eins og vera ber, en við finnum glöggt fyrir muninum. Hér er þó flest meira en helmingi ódýrara en á Íslandi ennþá, Guði sé lof.
Allt hefur gengið vel. Við erum ennþá að reyna að laga okkur að 36 stiga hita. Það tekur alllangan tíma. Við höfum flest gengið af okkur fæturna og fengið sár í nárann, en það stendur allt til bóta.
Á Benidorm er fullt af ódýrum veitingastöðum, algjöru drasli ef út í það er farið, en inni á milli eru þó góðir staðir sem bjóða dýrindis mat fyrir slikk. Í gær fórum við á Tony Roma’s, sem er víst frægur um allan heim fyrir rifjasteikurnar sínar. Þar fengum við virkilega góðar steikur fyrir lítinn pening. Þetta er dýr staður á spænskan mælikvarða en máltíðin kostaði þó ekki nema rétt rúmar 100 evrur fyrir okkur sex. Þó fengum við okkur öll forrétti.
Fórum í míní-golf eftir matinn í gærkvöld á „Laugavegi“, skammt frá hótelinu okkar. Það var gaman.
Fórum svo í dýragarðinn Mundómar í dag og skoðuðum margar yndislegar dýrategundir öðru sinni. Við sáum þennan garð árið 2001 og urðum ekki vör við neinar breytingar nú. Ég tók hins vegar jóla-fjölskyldumyndina frá 2001 aftur á sama stað til þess að sýna breytinguna á strákunum frá því fyrir fjórum árum. Það var gaman, ekki síst á nýju vélina, Canon EOS 20D, sem er algjör draumur.
Ég sækist svolítið eftir breskum félagsskap ef ég kem því við. Hér eru margir breskir veitingastaðir. Við fengum okkur kvöldverð nú áðan á stað sem heitir „Best British Food“, en hann er rétt hjá „Laugavegi“. Við Ráðska fengum okkur nautasteik og þótti báðum gott. Þarna hefðu bæði Berlusconi og Chirac steinhaldið kjafti fyrir minna en 25 evrur!
Á morgun er ferðinni heitið í Terra Mítica, þann fræga skemmtigarð sem allir Íslendingar þekkja sem hafa komið til Benidorm. Þar eru að minnsta kosti tveir nýir rússíbanar frá því við vorum þar síðast.
Síðan fáum við bílinn á morgun og verðum með hann í heila viku. Þá verður ekið um Spán og skoðaðir nokkrir dýragarðar. Hér er vitaskuld nóg að gera.
Á þessu heimili er verið að undirbúa brottför til Spánar. Við leggjum í hann á morgun, miðvikudag, sex saman og verðum í burtu í þrjár vikur. Það er mikill spenningur í liðinu.
Förinni er heitið til Benidorm, en við vorum þar síðast í júlí 2001. Það var ógleymanleg ferð. Okkur Ráðsku er að sjálfsögðu minnisstæðast hversu glaðir strákarnir voru. Það er markmið í sjálfu sér.
Nú er úr ýmsum öðrum stöðum að velja á Spáni en Benidorm, en ástæðan til þess að við völdum þessa túristaborg öðru sinni er sú að þar er meira um að vera fyrir unglinga en víðast hvar annars staðar. Þarna eru að minnsta kosti fjórir tilkomumiklir skemmtigarðar sem unglingar fá aldrei nóg af. Þar að auki höfum við tekið á leigu stóran bíl og ætlum að líta svolítið í kringum okkur. Benidorm var því ágæt miðstöð frá landfræðilegu sjónarmiði. Það eru að minnsta kosti tveir dýragarðar sem okkur langar að skoða víðsfjarri Benidorm. Svo er ég spenntur fyrir Madríd. Þar er búið að sprengja.
Ég lét snoða mig í gær. Fausto þurfti að sópa gólfin svo ég kæmist aftur út úr rakarastofunni. Þetta minnti á fannfergi að vetrarlagi. Mér hefur gengið betur að safna hári og spiki síðastliðin misseri en mörgu öðru. Ég er til dæmis alveg hættur að safna frímerkjum.
Á morgun fæ ég Canon EOS 20D í hendurnar. Þá hefst nýtt ljósmyndatímabil í lífi mínu. Fartölvan verður einnig með í för svo hver veit nema maður bloggi ofurlítið. Mér finnst að minnsta kosti algjörlega tilgangslaust að liggja á sólarströnd án þess að hugsa og segja eitthvað gáfulegt á íslensku. Ég gæti því vel hugsað mér að skrifa nokkrar hugleiðingar á meðan Ráðska baðar sig í sólinni, nú eða ljósmynda strákana á meðan þeir renna sér á sjóskíðum.
Ég tek með mér Rudolf Bultmann sem Egill hefur nú þýtt úr þýsku og er væntanlegur í lærdómsritröðinni á næsta ári. Ég þarf að ljúka við prófarkalesturinn fyrir júlílok.
Að öðru leyti er það bara yndislestur. Ég er að ljúka við Pétur Simple eftir Frederick Marryat (d. 1848) sem ég fann á fornbókasölu, en hún kom út í íslenskri þýðingu Sig. Björgólfssonar 1936. Það vantar alveg á hana kjölinn og margar síðurnar eru sölnaðar. En Guð minn góður, stíllinn er eins og nýsleginn peningur! Hver var þessi Sig. Björgólfsson eiginlega? — Annars hafði Marryat kapteinn mikil á áhrif á Hermann Melville, höfund Móbýs Dicks, ef marka má ævisögu hans eftir Leon Howard.
Síðan hef ég í hyggju að lesa aftur Veiðimannalíf eftir John A. Hunter, en þá frægu Afríkubók þýddi Hersteinn, bróðir Hjartar, 1956. Þar segir á fyrstu síðu: „Ég var samningsbundinn við förunauta mína.“
Lífið í hnotskurn, nema maður sé hryðjuverkamaður.
Þeir sem koma í Fjarðabyggð um þessar mundir fara ekki á mis við kraftinn sem þar er í öllu atvinnu- og mannlífi nema þeir séu blindir. Sama hvert litið er, alls staðar eru stórtækar framkvæmdir á Austfjörðum. Við notuðum tækifærið þjóðhátíðardaginn og ókum austur til þess að sjá þetta með eigin augum.
Við lögðum upp frá Reykjavík um klukkan hálf níu að kvöldi fimmtudagsins 16. júní og ókum rakleitt að Kirkjubæjarklaustri þar sem við hugðumst sofa af um nóttina. Vorum komin að Efri-Vík upp úr klukkan ellefu. Fengum tvær burstir, enda kom í ljós að ein er ekki nógu stór fyrir okkur öll fimm. Gísli, Alexander og Sigursteinn fengu því eina burst út af fyrir sig.
Húsin höfðu verið færð til fyrr um daginn og standa nú nokkru neðar í lægðinni við bæjarstæðið. Þetta er afar friðsælt umhverfi og sægur af farfuglum stytta manni stundir.
Bárubar var ekki opinn þetta kvöld enda fáir menn á ferli. Ég fékk þó að reka inn nefið og sjá herlegheitin. Ég vil ekkert um það segja.
Við héldum áfram austur klukkan hálf ellefu þjóðhátíðardaginn. Höfðum þá snætt heimilislegan morgunverð í veitingasalnum og drukkið rótsterkt sveitakaffi. Við vorum ánægð með allan aðbúnað og þjónustu á Efri-Vík.
Eftir stutta viðdvöl hjá Jökulsárlóni héldum við á Höfn í Hornafirði og borðuðum hádegisverð á hótelinu. Ókum síðan rakleitt í Berufjörð. Að þessu sinni ákváðum við að sleppa Axarvegi, enda ætluðum við ekki á Egilsstaði. Ókum þess í stað um Breiðdalsvík, í gegnum Stöðvarfjörð og Fáskrúðsfjörð og þaðan sem leið liggur fyrir Eyrarfjall að Reyðarfirði. Vorum komin á leiðarenda um klukkan fimm síðdegis. Við fengum ágætt veður alla leiðina, en þoka lagðist yfir Reyðarfjörð þegar við komum þangað og lá þar á meðan við vorum þar.
Rétt eins og í fyrrasumar fengum við höfðinglegar móttökur hjá Steindóri og Rósu. Mágkona mín var að elda þrírétta kvöldverð þegar við komum, þar á meðal forláta hörpuskelssúpu sem við fengum í forrétt. Við vorum svo hrifin af súpunni, að við fengum að bragða á henni alla helgina. Rósa þekkir okkur nógu vel til þess að margfalda mataruppskriftir þegar okkur ber að garði. Hún er reyndar öllu vön úr stóru mötuneyti!
Á laugardeginum fórum við upp á Fljótsdalsheiði og ókum að Kárahnjúkavirkjun. Fórum fyrst upp að Egilsstöðum og inn með Leginum að Atlavík í Hallormsstaðaskógi, þar sem við áðum í stutta stund. Héldum síðan áfram að Bessastöðum, en þar er afleggjarinn upp að Kárahnjúkum. Vegurinn þangað uppeftir er allur með bundnu slitlagi, um það bil 60 kílómetrar, að undanskildum litlum vegarspotta áður en komið er inn á sjálft vinnusvæðið. Þessi vegur er að mörgu leyti betri en þjóðvegur númer eitt.
Við Sandfell er útsýnisstaður þar sem sér yfir alla Kárahnjúkavirkjun. Fellið leggst að hluta undir vatn þegar framkvæmdum við virkjunina lýkur og verður þá eins og lítill hólmi í uppistöðulóninu. Eftir það heitir það líklega Sandey. Myndin hér að ofan er af Sandfelli.
Það var skrýtið að sjá virkjunarframkvæmdirnar berum augum. Þetta mannvirki er miklu tilkomumeira en ég hélt. Þungavinnuvélar verða býsna litlar í hlutfalli við fjöllin og árfarveginn þarna á heiðinni. Vinnusvæðið minnti einna helst á mauraþúfu. Á myndinni hér að ofan er Kárahnjúkur í miðið. Hann leggst um það bil hálfur undir vatn þegar uppistöðulónið verður til.
Steindór leiddi okkur í allan sannleika um virkjunarframkvæmdirnar og við reyndum að gera okkur í hugarlund hvernig þarna verður umhorfs þegar uppistöðulónið leggst að stíflunum. Eftir að ég sá myndbandið í Végarði í Fljótsdal áttaði ég mig á því að ótalmargir nýir ferðamöguleikar skapast á hálendinu norðan Vatnajökuls fyrir tilstilli virkjunarinnar. Úrtöluraddir eiga eftir að hljóðna með öllu, rétt eins og vinnuvélarnar.
Við ókum sömu leið til baka síðdegis og skoðuðum stöðvarhúsið innst í Fljótsdalnum. Þá stoppuðum við í gestastofunni Végarði, þar sem Landsvirkjun rekur upplýsingamiðstöð, en hún er aðeins einn kílómetra innan við Skriðuklaustur þar sem Gunnar Gunnarsson virkjaði hugvitið.
Steindór Mar, afa- og ömmubarn Steina og Rósu, var með í för, eins og sjá má á myndinni hér að ofan.
Á laugardagskvöldinu skoðuðum við álversframkvæmdir við Reyðarfjörð en þykk Austfjarðaþokan hamlaði mér að taka myndir.
Við héldum suður fyrir hádegi á sunnudag og ákváðum að fara sömu leið til baka. Fengum að aka um Fáskrúðsfjarðargöngin sem verða formlega opnuð í október. Þau stytta leiðina milli Reyðarfjarðar og Fáskrúðsfjarðar um allt að 50 kílómetra og eru aðeins lengri en Hvalfjarðargöng.
Við vorum komin heim um kukkan átta um kvöldið og höfðum þá ekið liðlega 1700 kílómetra. Þeir voru allir ómaksins virði.
Í kvöld ætlum við að aka að Kirkjubæjarklaustri og gista í einni af burstunum að Efri-Vík þar sem fjósinu hefur verið breytt í bar. Ábúendur segja að Skaftáreldahraun, sem lak frá Lakagígum 1783, hafi hrundið af stað Frönsku byltingunni. Ég verð að sjá þennan bar.
Í fyrramálið er ferðinni svo heitið á Reyðarfjörð þar sem við ætlum að vera um helgina hjá Steindóri og Rósu. Ég hyggst aka í gegnum Fáskrúðsfjarðargöng í fyrsta sinn og á laugardaginn ætlum við Steini að skoða Kárahnjúkavirkjun. Mér skilst að verkfræðingarnir bjóði skyr.is.
Ráðska ætlar að skoða Eskifjörð og rifja upp gamlar minningar. Á sunnudaginn tökum við svo Mývatn og Akureyri á heimleiðinni.
Þetta gæti verið í síðasta sinn sem ég nota Canon filmuvélina mína áður en við höldum til Spánar í júlí. Þá kemur vélin stafræna sem ég er búinn að vinna fyrir. Eilíft sólskin!
Nokkrir eldhressir starfsmenn Skýrr ætla að ganga á hæsta fjall Afríku, Kilimanjaró, í marsmánuði. Þeir hafa sett upp vefsíðu þar sem ferðatilhöguninni er lýst, auk þess sem þeir blogga um undirbúning ferðarinnar hérna. Ég komst á snoðir um þetta í nótt.
Að sjálfsögðu öfunda ég þessa drengi fram úr hófi. Þeir eru að fara á sömu slóðir og ég fór sjálfur 1991 og 1992. Ég var með kökk í hálsinum þegar ég hitaði bílinn minn í morgun.
Ég rifjaði upp á meðan ég drakk fyrsta kaffibollann að í seinni ferð minni flaug ég um Lundúnir til Nairobi með Flugfélagi Keníu, alveg eins og þessir drengir hyggjast gera. Frá Nairobi flaug ég hins vegar beint til Dar es Salaam, höfuðborgar Tansaníu, og ók þaðan upp að Kilimanjaró með viðkomu í nokkrum stærstu og fegurstu þjóðgörðum heims. Enginn er samur eftir að hafa litið þetta landsvæði berum augum.
Eins og sjá má á vefsíðu strákanna hafa þeir verið duglegir að æfa sig í vetur og búa sig undir fjallgönguna. Mér finnst þeir þó helst til uppteknir af líkamlegu atgervi. Ekki má gleyma að búa andann undir ferðalagið. Ég mæli til dæmis með smásögu Hemingways, Snjórinn á Kilimanjaró, en enginn sem gengur á fjallið ætti að láta hana framhjá sér fara. Sagan kom út í íslenskri þýðingu Sigurðar A. Magnússonar fyrir jólin. Ég las hana á ensku í fyrri ferðinni minni. Ég var þá um borð í breiðþotu á leiðinni frá París til Dar es Salaam. Þetta var næturflug og ég gleymi aldrei þeirri stund þegar flugstjórinn tilkynnti hvellri röddu að Kilimanjaró væri á vinstri hönd. Þarna stóð þessi tignarlegi landvættur undir fótum mér og minntist við sólina sem var að rísa í austri. Ég fékk gæsahúð.
Árið 1926 fundu lúterskir trúboðar frosinn ná af hlébarða á innri gígbarmi fjallsins. Til er fræg ljósmynd af þessum fundi sem birtist í blöðum sama ár. Hemingway greip fréttina á lofti og gerði afdrif hlébarðans ódauðleg í smásögunni. Í grófum dráttum fjallar sagan um afreksmann sem fær kolbrand í veiðiferð við rætur Kilimanjaró. Hann endurskoðar ævi sína í skjóli fjallsins og áður en hann deyr birtist honum tröllaukinn hlébarði í draumi, helfrosinn á hátindi eldfjallsins. „Enginn hefir getað upplýst,“ skrifar Hemingway, „hvaða erindi hlébarðinn átti í svo mikilli hæð“.
Ég velti vöngum yfir því í morgun hvað ég myndi gera ef ég væri á leiðinni til Afríku aftur. Þá rifjaðist upp fyrir mér að mig langaði alltaf að heimsækja Mkomazi-friðlandið á Serengeti-svæðinu þar sem Tony Fitzjohn starfar við dýravernd. Fitzjohn er frægastur fyrir að vera aðstoðarmaður „ljónamannsins“ George Adamsons, en þeir störfuðu saman í Kóra-þjóðgarðinum í Keníu í 18 ár. Saman stofnuðu þeir styrktarsjóð til verndar dýralífi í Austur-Afríku, en sjóðurinn starfar allt til þessa dags og stendur straum af kostnaði við rekstur tveggja friðlanda.
George Adamson var frægastur fyrir að umgangast villt ljón án þess að hljóta af því skaða. Honum stóð meiri ógn af hómó sapíens, en sómalskir uppreisnarmenn myrtu hann árið 1989 þegar hann var 83 ára gamall. Myndin hér að neðan er ein af mörgum sem náðust af honum með ferfætlingunum sem hann kallaði „vini sína“.
Um síðustu ár Adamsons hefur nýlega verið gerð kvikmynd, Lifað með ljónum, með Richard Harris í aðalhlutverki. Myndin er sannkallað augnayndi, en að öðru leyti er hún ekki upp á marga fiska. — Nema fyrir þá sem smitast hafa af Afríku-bakteríunni.
Nú hef ég loksins bætt við tveimur þáttum úr ferðasögu minni frá Afríku sem ég skrifaði fyrir 10 árum. Ég hef ætlað að gera þetta fyrir löngu til þess að varðveita sögurnar og læt nú undan langvinnum þrýstingi úr ólíklegustu áttum. Áhugasamir geta smellt á tengingarnar hér að neðan. Aðrir láta þetta eiga sig.
Þessu er ekki að fullu lokið en eftirfarandi þættir eru komnir inn:
Ég er ekki búinn að skanna allar myndirnar ennþá en nokkrar eru komnar inn. Ég bæti við nýjum jafnóðum og ég skanna þær. Auk þess hef ég bætt við nokkrum tenglum enda þótt þeir hafi ekki verið til þegar ég skrifaði ferðasögurnar.