Ég dottaði nokkrum sinnum yfir þriðju myndinni um sjóræningja Karíbahafsins á hvítasunnudag.

Er ég gamall? Að vísu hófst sýningin ekki fyrr en stundarfjórðung gengin í miðnætti og hætti ekki fyrr en um óttubil.

Kvikmyndaframleiðendur hljóta að vera farnir að spara við sig klippara. Ræmurnar verða alltaf lengri og lengri. Hvar endar þetta eiginlega? Verður maður að heiman nætursakir til þess að sjá eina bévítis bíómynd?

Það er mikið um að vera í þessari mynd. Það er einnig mikið um að vera í bíósal poppkornaþjóðar.

Ég sá guðfræðistef og hrökk í kút. Nei, annars, þetta hefur verið þegar ég dottaði.

Keira verður ekki góð leikkona nema með því að fara í atferlismeðferð. Bloom virðist aldrei vita hvar hann er staddur. En Guð minn góður, ég gengi á heimsenda með Naomie Harris hvenær sem er! Hreim hennar og hryn vildi ég heyra alla hvítasunnudaga.

Ef allir femínistar töluðu eins og sígauninn Dalma tryði ég öllu sem þeir segðu og semdi mig að háttum þeirra.

Við fórum að sjá ratleikinn í kvöld sem gengur undir nafninu Da Vinci lykillinn. Þetta er vissulega langdreginn leikur, en ég get ekki varist þeirri skoðun að mér þykir hann æði skemmtilegur. Ekki síst í Lúxussalnum.

Ég kann vel að meta samsæriskenningar á borð við þær sem Dan Brown spynnur svo vélrænt. Að snúa við steinum, myndum, styttum, brjóta gólf og finna fjársjóð sem umbyltir heimsmyndinni, alveg er það dásamlegur barnaleikur.

Ég fékk brennandi löngun til að ljúka koine-náminu mínu eftir myndina. Hugsa sér að geta lesið gögn frá fyrstu og annarri öld á frummálinu! Synd að maður skuli nú þurfa að nema koine við hugvísindadeild en ekki guðfræðideild. En það er önnur saga.

Harry Potter myndirnar eiga það allar sameiginlegt að vera afar langar og hægfara. Þessi nýjasta kom ekki á óvart að því leyti. Hvað á þessi seinagangur að þýða?

Og loksins þegar Voldemort reis úr öskustónni þurfti hann að vera eins og Rauði drekinn.

Í gærkvöldi flúðum við strákarnir að heiman á meðan Ráðska hélt partý með vinnufélögunum. Við fórum að sjálfsögðu í bíó og sáum The League of Extraordinary Gentlemen í Smárabíói. Um þessa mynd er það að segja að ég dottaði nokkrum sinnum fyrir hlé en Aron, Gísli og Alexander héldu sér vakandi.

Það er ómögulegt að mæla með þessari mynd. Hugmyndin er býsna skemmtileg en úrvinnslan hræðileg.

Ég botna ekkert í Connery að slást á níræðisaldri. Sjáið þið Sigurbjörn gamla biskup fyrir ykkur skjóta mann í bakið með riffli af löngu færi?

Þegar við komum heim klukkan hálf eitt um nóttina ákváðum við að bæta okkur þetta upp með góðri spólu. Við losuðum okkur við fóstrurnar með því að ofhlaða bílinn. Ein fékk að sitja aftast, í skutnum. Þetta gaf tilefni til að aka hratt yfir nokkrar hraðahindranir í Hafnarfirði áður en stúlkunum var hleypt út við Fjörukrána. Þær létu eins og þær hefðu verið í rússíbana.

Ráðska átti afmæli á fimmtudaginn og af því tilefni fórum við saman á kvikmyndasýningu í Regnboganum. Þar sátum við í þægilegum stólum í stórbættum sýningarsal og horfðum á myndina um Schmidt. Um viðbrögðin er óþarft að fjölyrða: Okkur hlýnaði báðum af hrifningu.

Í þessari sérstæðu kvikmynd er Jack Nicholson mættur til leiks að nýju í krefjandi hlutverki eftir Eins og best verður á kosið (As Good as it Gets). Um frammistöðuna er óþarfi að hafa mörg orð: Gamla kempan fer á kostum. Með kúnstugum svipbrigðum og hnyttnum tilsvörum fær gamli gaukurinn áhorfendur til að hlæja og gráta á víxl. Á yfirborðinu er myndin um Schmidt í léttum dúr, en undir niðri er djúp sorg og eftirsjá sem nær hámarki sínu í lokin þegar söguhetjan grætur. Tónlistin spilar hnitmiðað á bæði tilfinningasviðin myndina á enda.

Þráður myndarinnar er í grófum dráttum eftirfarandi: Hinn samansaumaði Warren Schmidt stendur á mikilvægum tímamótum í lífi sínu. Hálfsjötugur lætur hann af embætti aðstoðarforstjóra hjá farsælu tryggingafyrirtæki og er nú tilneyddur að horfast í augu við sjálfan sig og meta líf sitt upp á nýtt. Hann kemst að því að líf hans er innihaldslaust. Fyrstu myndskeiðin draga það fram á áhrifaríkan hátt. Gamli maðurinn ákveður að láta gott af sér leiða með því að styrkja ungan dreng í Tansaníu með mánaðarlegu fjárframlagi (22 dollurum) í gegnum hjálparsamtök. En áður en hann veit af, er hann tekinn til við að skrifa þessum nýja stjúpsyni sínum reglulega þar sem hann horfir um öxl og gerir upp líf sitt. Skyndilega missir Schmidt eiginkonu sína og í framhaldi af því neyðist hann til að bæta samband sitt við einkadóttur sína, en hún er að fara að giftast manni sem hann telur að sé henni ekki samboðinn. Schmidt tekst á hendur ferðalag í húsbíl til þess að vera við brúðkaup dóttur sinnar og á leiðinni heimsækir hann æskustöðvarnar og ýmsa merka staði. Ferðalagið endurspeglar uppgjörið í brjósti gamla mannsins og vonlausa tilraun hans til þess að hafa áhrif á gang mála. Það er hægt að kaupa tryggingu, en það er engin trygging fyrir því að lífið fari að vilja manns.

Mér fannst ræðan í brúðkaupsveislunni hátindur myndarinnar. Þar talar Warren Schmidt þvert um geð sér, að því er virðist. En er það svo? Segir hann ekki allt sem hann langar til að segja í viðleitni sinni til að horfa á lífið í nýju ljósi og endurskoða gildismatið sem konan hans sáluga hafði gagnrýnt alla tíð?

Þegar Schmidt snýr aftur heim úr brúðkaupi dóttur sinnar bíður hans bréf frá Tansaníu. Bréfið skrifar nunna fyrir hönd blökkudrengsins sem Schmidt hefur styrkt mánaðarlega með fjárframlagi. Í bréfinu kemur fram að peningaupphæðin tryggi drengnum almenna menntun og nauðsynlega læknishjálp. Nunnan minnist ekki einu orði á það sem Schmidt hefur skrifað ólæsum drengnum. Í umslaginu fylgir hins vegar mynd sem drengurinn hefur teiknað handa stjúpföður sínum. Á henni er glaðlynt barn sem heldur í hönd fullorðins manns og að baki þeim skín sólin. Þessi barnslega teikning veldur því að gamli maðurinn brestur í grát. Og þannig endar myndin um Schmidt. Áhorfandinn þarf sjálfur að túlka niðurstöðuna (þetta gerist á leiðinni út úr bíósalnum, en verður æ áleitnara daginn eftir).

Það er óhætt að mæla með þessari fallegu mynd.