Ég á ekki við Jiang Zemin, forseta Kína, heldur kvikmyndina Skríðandi tígur, dreki í leynum. Ég horfði á þetta snilldarverk á Stöð 2 í gærkvöld og sá ekki betur en að þetta væri kínversk útgáfa af Matrix. Eða er ekki Jaðitófan hálfgerður nýmaður þar sem hún gengur upp veggi og stekkur yfir húsþök með ofurmannlegum hreyfingum? Og er ekki Giang Hu, hinn dularfulli heimur tígrisdýra og dreka, kínverskt andsvar við ofurveruleika Baudrillards? Eða er þetta bara kínverska útgáfan af Köngullóarmanninum?

Hvað sem um þetta má segja, er ég ekki frá því að Ang Lee geri betur en Kaninn. Bardagaatriðin eru hreinasta afbragð í þessari mynd þótt þau séu yfirdrifin. Það er hvíld að þurfa ekki að horfa á eilífar byssur og byssukúlur. Kaninn hefur aldrei alveg vaxið upp úr Villta vestrinu. Þegar meistarinn Li Mu Bai og heitgeðja dóttir Jaðitófunnar tókust á uppi í krónum trjánna eins og íkornar var ég ekki lengur viss hvort ég var að horfa á kvikmynd eða teiknimynd. Falún Gong og teygjuæfingarnar á Arnarhóli fölna við hliðina á þessu.

Og fyrst ég þurfti endilega að nefna Falún Gong, mikið er ég feginn að forseti Kína er farinn og mótmælendurnir með honum. Íslendingar hafa löngum verið duglegir að mótmæla fyrir aðra. Það er kallað að hafa ríka réttlætiskennd. Ástandið var orðið sefasjúkt og minnti á trúarhita. Hefði sómt sér vel á vakningarsamkomu með Benny Hinn í Höllinni, en fór illa við Stjórnarráðshúsið. Mér var orðið flökurt þegar formaður þjóðhátíðarnefndar sló botninn í „þöglu“ mótmælin með einu lágkúrulegasta ávarpi sem flutt hefur verið á Austurvelli frá því Ísland öðlaðist fullveldi.