Davíð Oddsson sagði alltaf „minn flokkur“ um Sjálfstæðisflokkinn og þurfti aldrei að nefna hann á nafn. Ingibjörg Sólrún talaði svona í eldhúsdagsumræðunum í kvöld.

Það er gott að eiga flokka.

Ingibjörg Sólrún stóð við fyrirheitið um kynjakvótann en tók Þórunni fram yfir Katrínu (sem var ofar á listanum í Kraganum) á grundvelli faglegra sjónarmiða, eftir því sem hún sagði. En fagleg sjónarmið réðu tæpast ferðinni hjá henni þegar heimspekingur var skipaður viðskiptaráðherra á kostnað efnilegasta þingmanns flokksins, Ágústs Ólafs varaformanns, sem er með menntun á fræðasviði ráðherrastólsins — auk lögfræði.

— Gunnlaugur A. Jónsson: Lítill ferskleikablær á nýju stjórninni.

Ég held að Ingibjörg Sólrún — svo ég haldi nú áfram að vera leiðinlegur við hana hér á blogginu — hljóti að vera sammála Pétri Gunnarssyni sem segir í pistli í kvöld að Samfylkingin fái „mjög rýran hlut“ í ríkisstjórninni. Ég heyrði ekki betur í sjónvarpinu í kvöld en að Ingibjörg væri sífellt að afsaka skiptingu ráðuneytanna með því að árétta mikilvægi þeirra ráðuneyta sem féllu Samfylkingunni í skaut. Tókuð þið ekki eftir þessu? Allt í einu var félagsmálaráðuneytið orðið „velferðarráðuneyti“ og af því að skipta þurfti upp iðnaðar- og viðskiptaráðuneyti var Össur Skarphéðinsson allt í einu orðinn iðnaðar- og byggðarmálaráðherra! Ýmislegt fleira í þessum dúr gæti ég tínt til úr viðtölum við Ingibjörgu Sólrúnu í kvöld.

Mér heyrist að Ingibjörg sé að fjölga ráðuneytum í stað þess að fækka þeim. Átti ekki að stokka stjórnsýsluna þannig upp að ráðuneytunum fækkaði?

Pétur Gunnarsson segir einnig — hann verður ennþá vinsælli álitsgjafi núna eftir að Framsóknarflokkurinn hverfur úr ríkisstjórn — að Samfylkingin hafi minni áhrif með sína 18 þingmenn en Framsóknarflokkurinn hafði með sína 12 þingmenn. Mér finnst vera svolítið til í þessu hjá honum. Þá finnst mér einnig nokkuð augljóst, að Ingibjörg er enn að senda skilaboð til þeirra kjósenda Samfylkingarinnar sem bundu vonir við myndun vinstri stjórnar eftir kosningarnar. Með því að vaða á súðum um mikilvægi sinna ráðuneyta í kvöld (hún minntist ekki einu orði á hin ráðuneytin) reyndi Ingibjörg að sanna að hún hefur ekki samið af sér með því að sænga með íhaldinu.

Ég kaupi þetta að sjálfsögðu ekki, enda þótt ég sé ekki stuðningsmaður Samfylkingar. Auðvitað lagði Ingibjörg allt undir til þess að endurtaka ekki sömu mistök og í síðustu kosningum þegar hún var forsætisráðherraefni hugsanlegrar vinstri stjórnar. Þá var hún ekki ennþá orðin formaður og var miklu borubrattari um myndun stjórnar án Sjálfstæðisflokks. Össur sá til þess núna að þessi mistök endurtóku sig ekki. Hann og Þorgerður Katrín eru réttnefndir foreldrar þessarar ríkisstjórnar.

Þá vakti athygli mína hvað jafnaðarmenn voru ákafir og skrafgjarnir í fjölmiðlunum á Hótel Sögu í kvöld. Sjálfstæðismenn afgreiddu þetta miklu hraðar í Valhöll og höfðu miklu minni þörf á að fjasa um skiptinguna. Þetta er kannski skiljanlegt eftir 12 ára baráttu fyrir að komast í ríkisstjórn. En þetta minnti óþyrmilega á „leku“ stjórnina sem kennd var við Viðey. Er þetta eitthvert séreinkenni á jafnaðarmönnum að heyja sína pólitík í beinni sjónvarpsútsendingu? Það mega framsóknarmenn þó eiga að þeir höfðu ekki öll segl við veðri í stjórnarsamstarfinu.

Þá vil ég segja annað að lokum, nú þegar Bleikjan er komin á þurrt: Ég get ekki sagt ykkur hvað ég hlakka til þess að sjá stjórnarandstöðuna takast á við samfylkingarfólkið. Já, ég segi samfylkingarfólkið vegna þess að við erum svo vön hinu að tekist sé á við sjálfstæðismenn árangurslaust. Ég er satt að segja orðinn svo hundleiður á stjórnarandstöðu Samfylkingarinnar síðastliðin 12 ár að það verður virkilega hressandi — já, eins og að opna glugga í norðurátt — að fylgjast með þeim Steingrími J. og Ögmundi spóla í Ingibjörgu og Össur. Það eru spennandi tímar framundan í þinginu. Mér sýnist þó að Framsóknarflokkurinn sé þegar byrjaður að stela senunni í stjórnarandstöðunni. Er allur kraftur úr Vinstri grænum?

Þessi orð Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur, formanns Samfylkingarinnar, í Kastljósi í kvöld ættu að gleðja alla þá sjálfstæðismenn sem hafa verið andvígir stjórnarmyndun með Samfylkingu. Nú víkur „hrokinn“ fyrir hinni duldu samkennd sem Ingibjörg hefur alla tíð haft með Sjálfstæðisflokknum. Óvild hennar í garð flokksins hefur alla tíð vakið mér tortryggni og ég hef aldrei trúað henni.

Þetta er sannarlega dagur hinna pólitísku umskipta. Til hamingju, Ísland! Ballið er búið og hvað sem segja má um stelpurnar er ljóst hver er flottasti gæinn.

Geir H. Haarde er svo kurteis maður og góðhjartaður (og eins ólíkur forvera sínum og hugsast getur!) að hann getur ekki hugsað sér að senda kærustuna sína heim þó að hann viti að brestir séu komnir í sambandið.

Honum þykir vænt um Nínu þó að hann elski hana ekki. Hann gefur henni kaffi eftir síðustu samfaranóttina (what’s the hurry?) og leyfir henni sjálfri að komast að þeirri niðurstöðu að það sé þeim báðum fyrir bestu að leiðir skilji. Vinkonur Nínu hafa verið að senda henni smáskilaboð síðustu sólarhringa og hvetja hana til að slíta þessu því að það sé enginn grundvöllur fyrir þessu sambandi lengur. Mamma hennar hefur sömuleiðis sagt henni að það sé henni fyrir bestu að standa með sjálfri sér og vera ekki í föstu sambandi um skeið (enda þótt Geiri sé draumatengdasonur!).

Geiri vill gjarnan vera vinur Nínu áfram. Aðrar stelpur sýndu honum að sönnu áhuga á ballinu þarna um nóttina, og sjálfur hefur hann augastað á einni, en heiðursmenn gera upp sambönd sín áður en þeir vinda sér í annað.

Svei mér þá, ef ég hef ekki sjálfur verið í slíkum sporum enda hreinræktuð staðalímynd íslensks karlmanns. Vinur minn var eitt sinn í þessum sporum sömuleiðis, nema hann var slíkt flón að hann byrjaði með annarri áður en hann sagði kærustunni upp. Kærastan fór að sjálfsögðu með látum þegar hún komst að því (enda þótt hún vissi að sambandið væri búið) og hún hefur hatað hann æ síðan. Hún var líka hreinræktuð staðalímynd íslenskrar ballstelpu.

En við Geiri förum fínt í þetta.

Steingrímur hefur kallað andstæðinga sína á þingi gungur og druslur, kallað þá fífl, beðið þá þegja og almennt gengið manna harðast fram í brigslum og svívirðingum um ýmsa andstæðinga sína í íslenskri pólitík undanfarin ár.

— Pétur Gunnarsson

Þeir sem létu Fréttablaðið flytja sér niðurstöður kosninganna í morgun þegar þeir vöknuðu fengu vitlausar fréttir. Stjórnin féll ekki, hún hélt velli. Á forsíðu Fréttablaðsins sem ég fékk í morgun stendur hins vegar að stjórnin sé fallin. Þetta verða að teljast herfileg mistök hjá blaðinu. Forsíðan er prentuð klukkan hálf eitt í nótt. Hvernig var hægt að gefa sér þessa niðurstöðu svo snemma? Aldrei hef ég heyrt fréttastjóra prentmiðils tala um að breyta forsíðufrétt í samræmi við réttar tölur! Slík vinnubrögð eiga við í netmiðlum en eru bjánaleg afsökun hjá fljótfærum prentmiðli.

Margir voru of fljótir á sér í nótt að fagna stjórnarslitum. Þegar ég sá Ingibjörgu Sólrúnu mæta á kosningavöku Samfylkingarinnar í sjónvarpinu hélt ég að þarna væri verið að sýna gamlar upptökur frá því að hún vann borgina með Reykjavíkurlistanum. Hverju var verið að fagna? Var þarna verið að fagna því að Samfylkingin kom betur út í kosningunum en skoðanakönnunum? Samfylkingin tapaði tveimur mönnum á þingi. Það er meginniðurstaða kosninganna fyrir „kjölfestuna í íslenskum stjórnmálum“, flokk jafnaðarmanna.

Sjálfstæðisflokkurinn bætti hins vegar við sig þremur þingmönnum þó að hann hefði farið með stjórnarforystu í sextán ár. Verður það ekki að teljast svolítill ósigur fyrir lægri turninn? Vinstri hreyfingin — grænt framboð bætti við sig fjórum þingmönnum. Það er vitaskuld glæsilegur árangur. Frjálslyndi flokkurinn heldur sínu. Þeir sem tapa eru Framsóknarflokkur og Samfylking.

Ættu sjálfstæðismenn og vinstri grænir ekki í raun að mynda ríkisstjórn? Endurspeglaði slíkt stjórnarmynstur ekki vilja kjósenda best?

Ingibjörg Sólrún er komin í þá stöðu sem hún óskaði síst: að reyna að vera sætasta stelpan á ballinu og taka númer í Valhöll. Hún verður að sjálfsögðu að beita öllum brögðum til að komast í ríkisstjórn með Sjálfstæðisflokknum. Pólitísk framtíð hennar veltur á þessu, svo og pólitísk framtíð Samfylkingarinnar sem allir vita að er í því fólgin að vera kjölfestan í íslenskum stjórnmálum (les: verða betri og stærri en Sjálfstæðisflokkurinn).

Við Ráðska fórum á kosningavöku sjálfstæðismanna á Broadway í nótt. Þar var ekki mikil gleði. Það var eins og sjálfstæðismenn hefðu einnig verið of fljótir á sér að dæma sjálfa sig úr leik.

Mér finnst þetta drepfyndið.

Er furða þó að valdalaus forsetinn kenni sér meins og sé fluttur heim í þyrlu?