Ég er ekki flokksmaður í Samfylkingunni og get því raðað samviskulaust á lista hennar í Reykjavík mér til skemmtunar. Mér finnst engin ástæða til að sleppa sætanúmerum.
Ég kýs ekki í Reykjavík og get því raðað samviskulaust á lista sjálfstæðismanna þar. Ég tek stafrófsröðina fram yfir sætaröðina eins og vera ber.
Ásta Möller
Birgir Ármannsson
Björn Bjarnason
Geir H. Haarde
Guðfinna S. Bjarnadóttir
Guðlaugur Þór Þórðarson
Illugi Gunnarsson
Pétur H. Blöndal
Sigríður Andersen
Sigurður Kári Kristjánsson
Samkvæmt þessu er ég bara miðlungs-karlpungur, er það ekki?
Hvaða máli skiptir það þótt Íslendingar klofni í afstöðu sinni til mikilvægra þjóðfélagsmála? Hvaða máli skiptir það þótt umdeild mál kljúfi friðsama þjóð í „stríðandi“ fylkingar. Hvaða máli skiptir það þótt Íslendingar séu ekki allir sammála í umhverfismálum, varnarmálum eða fjölmiðlamálum?
Að sjálfsögðu er Þjóðarhreyfingin engin þjóðarhreyfing. Hún er bara borubrattur titill fámennrar karlaklíku (sem nokkrar konur leggja lag sitt við), andspyrnuhreyfing á friðartímum sem vill hugsa fyrir hrædda þjóð. Þetta er líklega sjálfshjálparhópur sem gæti hafa lokið kvíðanámskeiði hjá Andra Snæ og Fear Factor þjálfun hjá Hallgrími Helga. Hreyfingin virðist ekki geta sætt sig við það að blessað þjóðarkrílið okkar er ekki á einu máli um alla skapaða hluti. Að því leyti sitja þeir sem mynda þessa hreyfingu hraunfastir í 19. öldinni og halda að þeir tali í nafni þjóðarinnar allrar þegar þeir opna munninn. Þeir syngja Öxar við ána (að vísu á Austurvelli en ekki Þingvelli) við kolrangt stef Megasar: Drög að sjálfsmorði.
Við hjónaleysurnar slökuðum á aðhaldinu á laugardaginn og sukkuðum með íhaldinu. Við byrjuðum á því að fara á kosningavöku sjálfstæðismanna í Kópavogi. Það var ekki til nokkurs að fagna í draugabælinu Hafnarfirði þar sem Lenínistinn festi sig í sessi sem aldrei fyrr. Ég held að allir Hafnarfjarðarbrandarar séu dagsannir.
Kristinn kom einnig á kosningavökuna til þess að fagna með syni sínum, Hallgrími, sem er nýkjörinn formaður Týs. Við fylgdumst saman með fyrstu tölum. Það gerði Gunnar í Krossinum líka. Sú var tíðin að ég heilsaði þeim manni og hann spurði mig þá venjulega hvort ég væri „skírður í heilögum anda“. Þegar ég hugsa um þessa tilgerð núna langar mig að selja upp.
Ég setti saman hugvekju í höfðinu handa Gunnari: „Við erum, hvert og eitt, þrátt fyrir gott sjálfstraust ekki handviss um að ganga með allan sannleik á bak við eyrað. Asninn sem Jesú reið á pálmasunnudag áttaði sig á þessu þótt hann væri eyrnastór. Ónógur lærdómur er varasamur. Hann veldur því að trúarleiðtogar eins og þú eru miklu glöggskyggnari á vélabrögð djöfulsins en náðarfaðm Drottins.“
Það kom aldrei til þess að ég flytti þessa hugvekju.
Undir miðnættið var kosningasigur sjálfstæðismanna í Kópavogi nokkuð augljós. Við færðum okkur því yfir á Nordica Hótel, sem einu sinni hét því fagra nafni Hótel Esja, en þar fögnuðu sjálfstæðismenn í Reykjavík. Ég vildi ólmur fá að taka þátt í því að veita Reykjavíkurlistanum nábjargirnar. Gunnbjörgin var á staðnum enda hefur hún starfað í Valhöll í kosningabaráttunni. Á ballinu hittum við marga valinkunna unga andansmenn, þar á meðal Þorstein Davíðsson. Hann er sami óborganlegi húmoristinn og sumir sem við þekkjum. Ég nefni engin nöfn. Einnig hittum við þarna marga góða vini, suma óvænt.
Ég hitti ljósmyndara með forláta Nikon-vél. Hann var fullur. Hann bað mig að liðsinna sér við að komast upp á borð svo að hann gæti tekið myndir. Ég þurfti að styðja hann allan tímann, ella hefði hann fallið niður og hálsbrotnað. Ég vildi gjarnan sjá myndirnar hans.
Sjö menn inni í Reykjavík væri stórsigur fyrir hvaða stjórnmálaflokk sem er, einkum Samfylkinguna. Þetta er hins vegar ósigur fyrir Sjálfstæðisflokkinn. Þannig er nú það.
Ráðska hélt mér á dansgólfinu fram eftir morgni og við höfum vafalaust losað kíló.
Eftir að Mogginn keypti Blaðið, Ari Edwald varð forstjóri 365-miðla og Þorsteinn Pálsson varð ritstjóri Fréttablaðsins má allt eins búast við því að baráttan gegn „Baugsmiðlunum“ taki á sig nýja mynd. Engum kemur á óvart að liðsmenn stjórnarandstöðunnar skuli nú sefa sjálfa sig í viðleitni til að skýra þær blikur sem eru á lofti í fjölmiðlaheiminum.
Ef tvíeyki eins og Guðmundur Magnússon og Þorsteinn Pálsson geta verið „eigendum sínum eitruð blanda“, eins og Össur Skarphéðinsson orðar það á heimasíðu sinni í dag, þá er ekki ólíklegt að þríeykið — Blaðið, Mogginn og Fréttablaðið — verði óskaríkisstjórn Ingibjargar og Steingríms skeinuhætt. Skyldi þurfa ný fjölmiðlalög sem forsetinn staðfestir?
Mig hefur oft langað að skrifa hugleiðingu um Framsóknarflokkinn og þá ótrúlegu hæfileika hans að móta sér enga grundvallarhugmyndafræði í pólitík. Mér finnst það hins vegar algjör óþarfi eftir að ég las þessa grein á Deiglunni eftir Borgar Þór Einarsson sem skrifuð er í tilefni af „framsóknarviku“ þar á bæ.
Borgar Þór segir að Framsóknarflokkurinn sé tvíkynhneigður og „til í tuskið“ því hann eigi enga „náttúrlega óvini í íslenskri pólitík“. Hann hafi setið í ríkisstjórn meira eða minna síðan 1971 og hvorki Samfylking né Sjálfstæðisflokkur skilgreini hann sem höfuðandstæðing sinn. Er það ekki makalaust að Framsóknarflokkurinn skuli vera „drósin“ sem allir flokkar geta hugsað sér að sænga með ef þeir með því móti mættu komast í ríkisstjórn?
Og nú er spurningin þessi: Hvort er þetta til marks um hæfileika framsóknarmanna til þess að miðla málum og sætta ólík sjónarmið eða eðlislægt stefnuleysi þeirra?
Svari hver fyrir sig, en þeir sem treysta sér ekki til þess geta lesið Málbeinið sem á alltaf svar við öllu.
Við fyrstu sýn virðast breytt helgidagalög sanna að Ísland er að breytast í fjölhyggjusamfélag. Þegar betur er að gáð sýnir lagabreytingin þó kannski fyrst og fremst að Íslendingar eru yfirmáta umburðarlyndir í garð trúarbragða mannkyns — annarra en sinna eigin.
Hvað eru breytt helgidagalög annað en svar við kröfum kristinna manna um að halda ekki hvíldardaginn heilagan? Að taka helgidagana ekki of hátíðlega? Tillitssemi við vinnandi stéttir af öðrum trúarbrögðum (eða engum) er einungis yfirskin í landi þar sem tæp 90 prósent þjóðarinnar eru í sama trúfélaginu.
Ísland er ekki lengur harðbýlt land. Íbúar þess eru nýríkir, eiga falleg hýbýli, stóra bíla og friðsæl sumarlönd. En í trúarefnum eiga þeir ekkert nema næturgagnið.
Breytt helgidagalög sýna að Íslendingar eru ekki kristnir nema í orði kveðnu. Flestir Íslendingar eiga einhverjar slitrur af kristindómi, arf frá liðinni öld, en fæstir eru guðræknir í daglegri breytni. Guðrækni samræmist illa þróun nútíma samfélags, býst ég við.
Hvítasunnuhelgin, sem nú er á næsta leiti, er ágætt dæmi um þau trúarlegu umskipti sem hafa átt sér stað á Íslandi á liðinni öld. Hún er ekki kirkjuhátíð lengur, heldur verslunar- og ferðahátíð. Miklu fleiri sækjast eftir þjónustu bensínstöðva og smárra matvöruverslana um hvítasunnuna heldur en þjónustu kirkjunnar. Hvers vegna ættu þessar þjónustustofnanir þá að vera lokaðar á hátíðinni?
Nú er varla lengur hægt að uppnefna íslenska kristni með skammaryrðinu „tyllidagatrú“ eins og stundum var gert til þess að ýta við kirkjusókninni. Þótt flestir séu ennþá í þjóðkirkjunni virðist enginn fara í kirkju ótilneyddur, ekki einu sinni á tyllidögum. Íslendingar fara ekki í kirkju af því að þeir eru kirkjuræknir. Þeir fara í kirkju vegna þess að þeir eru ættræknir. Þeir koma af fjöllum til þess að vera við skírnarathafnir, fermingar, brúðkaup og jarðarfarir. Og síðan ekki söguna meir.
Nei, íslensk kristni verður varla uppnefnd „tyllidagatrú“ lengur. Henni væri sennilega best lýst með hendingu úr veðurvísu Jónasar: Hún er svo sem ekki neitt!
Steinþór Heiðarsson skrifar pistil á Múrnum í gær þar sem lög um helgidagafrið eru sögð úr sér gengin. Í pistlinum segir Steinþór meðal annars:
Áfram er fjölmörgum stéttum gert að haga sínum frídögum samkvæmt þjóðkirkjudagatalinu burtséð frá því á hvað fólk trúir …
Hérna heldur Steinþór (eða vonar) að Ísland sé orðið fjölhyggjusamfélag. En Ultima Thule ber varla slíkt nafn með rentu enn. Ísland er að minnsta kosti ekki fjölhyggjusamfélag í þeim skilningi að hér ægi öllum trúarbrögðum saman. Öðru nær. Íslendingar eru enn býsna einsleitir. En þeir kæra sig kollótta um trúararfinn.
Steinþór heldur áfram:
Vilji allt þetta fólk, sem segist í skoðanakönnunum játa kristna trú, ekki vera sjálfu sér samkvæmt getur fátt breytt því nema það helst að boðberar þeirrar sömu trúar nái betri árangri við að sannfæra sína fylgjendur og fjölga þeim. Fólk verður ekki kristnað með lögum.
Nei, fólk verður ekki kristnað með lögum, það er hárrétt hjá Steinþóri. Íslendingar eru ekki lengur eins og ein fjölskylda sem skundar á Þingvöll að treysta sín heit. Þeir eru margbreytilegir og hafa ólíkar þarfir og gera ólíkar kröfur til samfélagsins. Trúarlífinu verður því í auknum mæli skipað á svið einkalífsins þar sem hver fær að sinna því óháð hinu opinbera.
Næsta skref er að skilja að ríki og kirkju til samræmis við „heiðni“ Íslendinga.
Apartheid getur birst í ýmsum myndum. Þetta eru déskotans öfgar í vinstrimönnum í Frakklandi.
Sigur Róberts Mugabe forseta í kosningunum í Simbabve á fimmtudaginn kemur ekki á óvart. Maðurinn er gjörspilltur og hefur setið svo lengi á valdastóli að hann á auðvelt með að koma fram vilja sínum. Að hagræða kosningaúrslitum er hægðarleikur einn í Simbabve. Nú getur forsetinn breytt stjórnarskránni sér í vil án þess að efna til þjóðaratkvæðagreiðslu.