WordPress 2.5 á íslensku

Ég hef verið að rísla mér við að þýða nýjustu útgáfuna af WordPress-kerfinu, útgáfu 2.5, sem kom út 29. mars síðastliðinn. Nú er þýðingin tilbúin og þeir sem vilja nálgast hana geta sótt sér þýðingarskrána hér.

Ekki þarf að fjölyrða um það að ýmsar áhugaverðar viðbætur og endurbætur eru í nýju stigbótinni. Hvet ég alla sem nota WordPress að uppnýja kerfið hjá sér.

Algleymi vindla

Hver vildi ekki vera á Kúbu núna? Kastró hættur og algleymi vindla.

Vindlahátíð á Kúbu

Þögnin rofin?

Já, kannski er við hæfi að rjúfa bloggþögnina nú þegar ljóst er orðið að Clapton heldur tónleika hér á landi í sumar í stað þess að renna fyrir fisk. Á þessu er kannski enginn munur í sjálfu sér, að syngja eða renna fyrir fisk, en tónleikar í Egilshöll eru meiri fyrirhöfn en fluguveiðar í Aðaldal, svo mikið er víst. Clapton fiskar mig hvernig sem á það er litið. Allir góðir blúsarar eru mannaveiðarar.

Hérna er ofurlítill uppgjörsblús:

Mestu vonbrigði ársins 2007 voru viðbrögð Guðrúnar Kvaran við gagnrýni sem nýja biblíuþýðingin hefur sætt. Þau eru mér svo mikil vonbrigði, að ég er hættur að sjá til sólar. Jafngott, eins og sólin blindar skynsama menn.

Sjálfur hefði ég aldrei trúað því að ég ætti eftir að gera nokkuð annað við nýja biblíuþýðingu en strika undir í hrifningu þessa „fyrirmynd annarra texta að orðfæri“. Nú er einhver fegursta útgáfa þessarar bókar útkrotuð á spássíunum af því að málfar hennar er mér einfaldlega ekki samboðið. Er ég þá ekki af þeirri kynslóð sem „Biblía 21. aldar“ höfðar til?

Who am I? A fish-monger?

Höfuðdagurinn

Í dag er höfuðdagurinn og þá mega nokkur höfuð fjúka fyrir mér.

El último ritual

„Þriðja táknið“ eftir Yrsu Sigurðardóttur er á tilboði hér í Carrefour í Torrevieja. Hún heitir á spænsku „El último ritual“ og er boðin í pakka með „Minningum Geishu“.

Spænsk útgáfa Þriðja táknsins eftir Yrsu Sigurðardóttur

Kápan er eins og sú íslenska, eins og sjá má, en hönnuðurinn er í einhverjum vandræðum með þornið í nafni Þóru á bakinu. Þornið er ekki af sömu leturgerð og annar texti þar; þetta er líklega innsett tákn. En svei mér þá ef það veitir ekki titlinum aukinn slagkraft.

Spænsk útgáfa Þriðja táknsins eftir Yrsu Sigurðardóttur

Þýddir titlar

Fyrst þegar ég kom til Spánar fyrir áratug eða svo gramdist mér hversu vankunnátta í ensku var útbreidd í landinu. Það var ekki tekið út með sældinni að gera sig skiljanlegan á veitingastöðum og í verslunum og samskiptin fólust oftast í vandræðalegu handapati. Stundum þrammaði ég út af veitingastað af því að ég hafði verið misskilinn. Mér fannst þetta beinlínis dónalegt í landi sem tekur á móti milljónum ferðamanna á ári og ég er ekki frá því að ég hafi tengt þetta við heimsku. Að kunna ekki ensku jafngilti þekkingarleysi í huga mér.

Nú hef ég hins vegar séð ljósið og mér líkar það fjarskalega vel hversu lítil enskuárátta er hér á Spáni. Ég kann auk þess orðið að gera mig nokkuð skiljanlegan á spænsku. Batnandi mönnum er best að lifa.

Ég skýri þetta á þennan hátt: Spánverjar láta ekki Kanann og Tjallann taka sig í þurrt rassgatið (orðalag sem ég hef lært af samkynhneigðum ungmennum) eins og Íslendingar. Þeir þurfa ekki að túlka heiminn á ensku til þess að skilja hann. Þeir talsetja allt sjónvarpsefni sitt og þýða alla titla á móðurmál sitt. Hér segir Simpson ekki „d’oh“ þegar hann er svekktur, heldur „¡arre!“, en vinsældir hans eru síst minni.

Hér eru allir enskir kvikmyndatitlar þýddir á spænsku fortakslaust. Ég nefni nokkra af handahófi sem ég hef séð á kápum DVD-mynddiska á bensínstöðum hér í nágrenninu:

  • El Diablo viste de Prada
  • Un buen año
  • Infiltrados
  • Diamante de Sangre
  • La joya de la familia
  • El perfume
  • El exorcismo de Emily Rose

Ég efast um að nokkur Spánverji þekki þessar kvikmyndir undir enskum heitum þeirra.

Svona nokkuð myndu Íslendingar aldrei sætta sig við. Reykvískir unglingar fengju flog ef þeir sæju þessa titla íslenskaða. Á Íslandi er íslenska hallærisleg. Hún er bara fyrir okkur „heima“, svona til að ræða við pabba og mömmu og félagana. Hún er varla til neinna raunverulegra nota nema í einkalífinu.

Ég felst ekki á þau rök að markaðurinn á Íslandi sé of lítill fyrir titlaþýðingar af þessu tagi. Lýsingar á kvikmyndum eru ennþá oftast á íslensku á kápum DVD-mynddiska, svo og annar fylgitexti. Það ætti því að vera hægðarleikur einn að birta titla á íslensku. Á þessu er hins vegar enginn áhugi. Þetta er talinn algjör óþarfi. Íslendingar eru svo yfirmáta góðir í ensku að þeir þurfa ekki á þessu að halda. Enskukunnátta þeirra er svo góð, að þeir eru byrjaðir að fyrirverða sig fyrir íslensku. Íslendingar trúa því að minnsta kosti sjálfir að þeir séu voða góðir í ensku. Þeir eru miklu ánægðari með það en góða móðurmálskunnáttu.

Að vissu leyti er þetta þó á misskilningi byggt og þykist ég geta skýrt það með eftirfarandi dæmi: Ekki alls fyrir löngu gerðust þau tíðindi á Íslandi að bandarísk kvikmynd var gefin út á mynddiski undir íslenskum titli. Þessi mynd sker sig ennþá úr í hillunum á myndbandaleigunum. Hún heitir á ensku „Thank you for smoking“. Af einhverjum undarlegum ástæðum, mér ókunnum, er titill hennar íslenskaður á kápunni: „Takk fyrir að reykja“. Ég veitti þessu sérstaka athygli vegna þess að sá hópur ungmenna sem ég umgengst notaði íslenska titilinn í samræðum sín á milli, en ekki þann enska. Ungmennin tóku varla eftir þessu sjálf. Engum fannst asnalegt að segja „Takk fyrir að reykja“. Öðru nær, þetta varð raunverulegt heiti myndarinnar, nafnmerki hennar, lógó, á Íslandi sem allir þekktu á meðan hún var í umferð.

Auðvitað myndum við Íslendingar læra að meta þetta með tímanum ef þetta yrði gert í auknum mæli. En ég er ekki viss um að þetta verði nokkurn tíma gert. Við erum ennþá svo upptekin af því að verða heimsborgarar að við kærum okkur ekki um þetta. Við erum ennþá svo upptekin af alþjóðahyggju eftir gegndarlaust tómlæti öldum saman, að við erum að glutra niður íslenskukunnáttunni án þess að taka eftir því. Að lokum verðum við útlendingar í okkar eigin landi, alsælir með Pampers, því að enginn er eyland og enginn grætur Íslending einan sér og dáinn, og allt það.

Hraðbraut

Þó að hámarkshraðinn sé 120 kílómetrar á klukkustund á hraðbrautunum Autopista og Autovía hér á Spáni, aka flestir talsvert hraðar. Á dögunum tók lögreglubifreið fram úr mér þó að ég væri á 130 kílómetra hraða.

Tæp 1700 manns hafa farist á hraðbrautinni frá því í janúar. Á nokkrum stöðum eru flettiskilti við vegkantinn sem birta nýjustu dánartölur. Tölurnar breytast daglega, eins og ljóst má vera af einföldum dæmareikningi. Tölurnar minna á fjárhæðir í spilakössum, þær hækka hratt, en potturinn fellur á áramótum og þá er núllstillt.

Þessi skilti eiga að draga úr hraðakstri. Lögreglan gerir það ekki. Skiltin eru hins vegar eins og hver önnur auglýsing, ein af mörgum dauðagildrum á götunni.

Sá sem fellur í hendur hraðaræningjum á þessari leið án þess að týna lífi horfir á heiminn keyra framhjá drykklanga stund, særður við vegkantinn, áður en hjálpin berst. Til allrar hamingju eru nú allir vegfarendur með gemsa og þurfa því ekki að nema staðar, en þeir geta friðað samviskuna með því að hringja beint í Samverjann. Samverji nútímans kemst hins vegar ekki leiðar sinnar nema með sírenuvæli.

Það er óneitanlega freistandi að taka áhættuna og aka eins og bavíani hér um slóðir, til dæmis milli Torrevieja og Benidorm. Hugsið ykkur að geta skroppið frá Reykjavík til Víkur í Mýrdal á innan við klukkustund.

Á Íslandi gengur umferðin ákaflega hægt og þar verður mönnum tíðrætt um hraðakstur. Þar er hverjum ökumanni einnig nauðugur aðeins einn kostur. Hér á Spáni geta menn valið á milli þjóðvegar og hraðbrautar. Flestir velja hraðbrautina.

Huliðsheimar

Við vörðum einum degi með Steindóri, Rósu og krökkunum þeirra í Huliðsheimum (sp. Terra Mítica) á Benidorm. Ég tók þessa mynd af hópnum við innganginn í þennan fræga skemmtigarð.

Talið frá vinstri: Haraldur (tengdasonurinn), Eva Laufey, Steini bróðir, Rósa, Allan, Ráðska, Sigursteinn og Alexander.

Hvað sem um þennan garð má segja, þá er hann einhver stærsti þemagarður Evrópu, alls 105 hektarar að stærð. Í honum eru um það bil 80 veitingastaðir af ýmsu tagi. Elsti rússíbaninn í garðinum, Magnus Colossus, var lengi vel stærsti viðarrússíbani í Evrópu. Nýtt leiktæki hefur verið sett upp í garðinum annað hvert ár síðastliðinn áratug eða svo, en það veldur því að flestir gestir koma oftar en einu sinni. Um það bil hálfur dagur fer í biðraðir við leiktækin, hinn helmingurinn fer í sjálf leiktækin. Sá sem vill prófa öll leiktækin verður að verja að minnsta kosti tveimur dögum í garðinum.

Heiðurshjónin Rósa og Steindór

Á slóðum strandarfara — og ekki

Í dag fórum við fjórðu ferðina okkar til Benidorm héðan af Torrevieja-svæðinu. Af því má draga þá ályktun, að við séum ekki ýkja hrifin af Torrevieja-láglendinu og skal ég ekki dyljast þess. Við leitum nánast ósjálfrátt til Alicante og þangað norðureftir, upp til fjalla, en þar þekkjum við orðið býsna vel til. Ég er ekki viss um að við eigum eftir að koma hingað aftur.

Hér í Torrevieja eru fjölmargir Íslendingar og mér sýnist að velflestir þeirra séu tilbúnir að verja dögum ef ekki vikum saman í örlitlum sundlaugargarði til þess eins að verða sólbrúnir áður en þeir snúa heim. Það þykir mér næsta auvirðileg iðja. Ég sver það við alla dýrlinga — já, þeir eru hugleiknir mér þessa dagana — að meðan öndin skröltir í skrokknum á mér skal mér standa á sama um litinn á hörundinu. Mér er hins vegar illa við að vera of þungur, en það er önnur saga.

Við sólsetur í Altea. Benidorm í fjarska

Við höfum farið til Altea og Polop, en það eru engar fréttir þegar við Ráðska erum annars vegar. Við förum þangað mörgum sinnum þegar við komum hingað á hvítu ströndina og þræðum þröngar götur og litla veitingastaði. Við þykjumst hafa komið auga á húsið okkar í Altea-hæðum sem við ætlum að eiga í ellinni. Þá höfum við farið nokkrar ferðir upp í fjalllendin, en það er eitthvað það skemmtilegasta sem ég geri þegar ég er á Spáni. Ég er með eindæmum kirkjurækinn þegar ég kem hingað og þramma inn í hverja þá dómkirkju sem státar af spíru og bendir til himins í brattri fjallshlíð. Þar má stundum finna syrgjandi Spánverja tendra kertaljós.

Göngugata í Altea

Um daginn létum við loksins verða að því að skoða Canelobre-perluhellinn rétt hjá Busot, ofan við El Campello, en það var sannarlega áhrifarík ferð. Kannski meira um hana síðar. (Hérna sýnist mér að séu einhverjar myndir.)

Í dag fórum við hins vegar „eingöngu“ á ferðamannaslóðir, nánar tiltekið í skemmtigarðinn Terra Natura á Benidorm. Það vorum við að gera í annað sinn frá 2004. Þetta er garður sem er vel þess virði að sjá einu sinni, en eftir það verður hann leiðigjarn, eins og einlægt allir ferðamannaskemmtigarðar í heiminum. Mig langaði hins vegar að sjá fuglana í ameríku-hlutanum aftur, en þeir eru ósviknir. Ógrynni af sjaldgæfum fuglategundum hefst við í garðinum og þar má dunda sér við að taka nærmyndir ef maður á góða linsu.

Á tröppum sóknarkirkjunnar í Altea

Í kvöld fórum við svo á „Laugaveginn“ svonefnda og borðuðum á ítalska pítsustaðnum Topo Gigio. Við höfum staldrað þar við áður eins og líklega velflestir Íslendingar sem hingað koma. Þarna má fá matseðilinn á íslensku. Þegar við komum sátu Bjössi Thor, kona hans og dóttir að snæðingi en þau eru hér í fríi í fyrsta sinn. Bjössi var að borða þarna í fjórða sinn eftir að hann kom út en hann hafði ófagrar sögur að segja af veitingahúsarápi á Benidorm. Ég spurði hvort hann hefði ekki hlegið að tónlistarfólkinu sem treður hér upp á hverju götuhorni ár eftir ár án þess að hafa snefil af hæfileikum. Ég sá að hann gat ekki leynt vonbrigðum sínum með það heldur. Hér hefði verið við hæfi að gefa „dononum“ eftirminnilega ráðningu með því að afhenda Bjössa gítar. Ætli boltabullurnar frá Bretlandi, sem sækja hingað í heiðríkjuna og blíðviðrið í stórum stíl, kynnu að meta það? Ég efast stórlega um það. Þær lifa fyrir Abba- og Queen-sýningar sem eru svo hallærislegar að minna helst á furðusýningu í nítjándualdar sirkusi.

Sóknarkirkjan í Altea

Ég benti Birni á nokkra góða veitingastaði. Það tekur tíma að læra að þekkja hauk frá hegra í veitingahúsaflórunni á ströndum Spánar. Þegar maður hefur lært þetta, lætur maður draslið eiga sig og borgar fáeinum evrum meira fyrir góða matargerð, einkum ítalska og indverska. Myndin hér að neðan er tekin af Alexander og Sigursteini á L’Obrador, fínum, ítölskum veitingastað í gamla bænum í Altea sem óhætt er að mæla með. Þar stjana þjónarnir við mann og ég fullyrði að jafnvel Jónas gæti skrifað jákvæða bloggfærslu um veru sína þar.

Á L

Gíraffi kysstur

Þessi mynd náðist af konunni minni í sleik við gíraffa í dýragarðinum Ríó Safarí skammt frá Elche hér á Spáni. Sjáið hversu afslöppuð hún er, með augun aftur.

Ráðska kyssir gíraffa

Er furða þó að ég hafi orðið afbrýðissamur? Sést sorgin í augunum?

Mannapi